واااي خداي من !

چه خوب شد من دنيا اومدم .

چقدر ذوق مي كنم وقتي مي بينم اين همه آدم خوب و اين همه مهربوني توي دنيا وجود داره .

باور نمي كنين ؟  چرا ... باور كنين .

مثلا يكي از اين آدمهاي خوب عمو شایان عزيزم ، ترانه سراي كشورمونه كه محبت كرده و براي من يك قطعه شعر سروده .

يكي ديگش هم خود شما هستين كه به وب من سر مي زنين و نظر میدین.

همه تونو دوست دارم قده يه آسمون .

اين هم از شعر  عمو شايان خوب و دوست داشتنيم

كه تقديم مي كنم به همه ي شما عزيزان .

اسم قشنگ تو هما                                تویی پری قصه ها

تو خوبی و شیرین زبون                            گیسو کمند و مهربون

گل گلی یه پیرهن تو                               ستاره ها رو تن تو

واسه عمو قصه بگو                                 قصه بی غصه بگو

قاصدکی رو فوت کن و                             تا ابـــرا دنبالش بــدو

داره پیش خدا می ره                              یا الله بدو تو هم برو !

عمو شایان دوست داره                            قد هزار تا آسمون

دل عمو رو نشکن و                                 تا همیشه پیشش بمون

:: به عنوان جايزه ي ممتاز شدنم اصرار مي كردم كه پدرم برام تاب بخره .

بالاخره او هم قبول كرد .

روز اولي كه تاب را وصل كرد ، كلي ذوق كردم .

پريدم روي تاب و همين جور كه روش وايساده بودم ، داشتم لاي در اتاقم تاب مي خوردم .

كم كم اوج گرفته بودم و خوش حالي مي كردم كه يك دفعه صداي عجيبي آمد و بعدش حس كردم كه سرم منفجر شد .

صداي خنده ي من و مادرم كه مشغول تماشاي تاب بازي كردن من بود توي اتاق پيچيد .

ماه و ستاره هاي كوچولو داشتن جلوي چشام برق مي زدن و دور سرم مي چرخيدن كه يه آن احساس كردم « سرم خورد به سنگ ! » تا من بفهمم ؛

ديگر به چيزهاي دنيايي و خواسته هاي زودگذر اين قدر نچسبم .

( به نقل از دوست عزيزم سپنتا )

و همینطور دیگر هوس تند رفتن به سرم نزند . کمربند ایمنی هم فراموش نشه !!!

:: داشتم فكر مي كردم كه اين بار براي پست جديدم چي بنويسم .

يكدفعه به ذهنم رسيد كه از ديگران بپرسم : من كيم ؟

نه ! منظورم اسم و فاميل و سن و ... نيست .

اينكه اصلا آدم كيه ؟

مثل شعر چهار خونه كه مي گه :

گاهي وقتها صد تا آدم ، نصف آدم هم نمي شه .

اون آدم ، رو شما مي دونيد كيه ؟

اگه مي دونيد به من هم بگوييد . شايد جواب سوالم رو پيدا كنم .

من كيم ؟

دوستان خوبم !

ستاره جان، ناتاشا جان ، سپنتا جان ، مهدي جان ، سارا جان ، رضا جان، بهزاد جان و مهرداد جان 

وقتي مي خواستم شروع به نوشتن كنم مادرم به من گفت كه اگر كسي براي نوشته هايت نظر نداد نااميد نشو چون از تو بزرگترها هم هستند كه با مطالب نسبتا خوبشان حتي يك نظر هم از ديگران دريافت نمي كنند .

 اما حالا ...

مي خواهم از ته قلبم تشكر كنم از شما دوستان نازنينم كه به من اميد داديد .

اميد حركت و ادامه دادن .

ديگر از پاهاي كوچك و لرزانم نمي ترسم چون آغوش پر از مهر شما را گشوده به روي خودم ديدم . پس با گامهايي استوارتر به ديدارتان مي شتابم و روي چون ماهتان را از دور ميبوسم و باز هم :

خدا را شاكرم

به خاطر باز كردن آغوشي ديگر از مهرباني هايش.

دوستتان دارم .

:: روز پدر مبارک .

راستی چند نفر از ما مطمئنیم که پدرمون ازمون راضیه ؟

پدر عزیزم  امیدوارم از من راضی باشی .

کاشکی که صد ساله شی . 

نه ! صد و بیست ساله شی .

نه ! صد و بیست سال کمه . همیشه زنده باشی !

یک سبد  تقدیم به تو که بهترینی . پدر عزیزم دوستت دارم تا همیشه .