ابــــَــر ستاره ي دنباله دار

:: خدا نمرده ::

homa1378 — Tue, 06 Nov 2007 14:26:18 GMT

چرا خدا را مرده پنداشته ايد ؟ چرا گمان مي بريد كه خداوند نبايد و نمي تواند با مخلوق و بنده ي خود ارتباطي داشته باشد ؟ مگر خالق متعال عاشق مخلوق خود نيست ؟ اين چگونه عشقي است كه بگوييم بين عاشق و معشوق هيچ رابطه اي وجود ندارد ؟ مگر اساسي ترين و مهمترين نياز انسان ، ارتباط با آفريدگار خود نيست پس اگر فكر كنيم كه او به اين نياز مهمتر از آب و غذاي بنده ي خود بي اعتناست چگونه مي توان تصور كرد كه خداوند بخشنده و مهربان است ؟ اصلا چرا نبايد خداوند با مخلوق خود رابطه اي داشته باشد ؟ چرا نبايد مخلوق خود را هر لحظه هدايت كند ؟ ‌چرا نبايد با بنده ي خود سخن بگويد ؟ چرا گمان برده ايد كه خداوند تنها با گروه بسيار بسيار اندكي از بندگان خود سخن گفته ؟ آيا نعوذ بالله او تبعيضي ميان بندگان خود قائل است ؟ چرا فكر مي كنيم كه پروردگار متعال زماني سخن گفته و زماني ديگر ساكت شده است و اكنون نيز در سكوت بسر مي برد ؟‌...

خداوند زنده و حاضر را بپرستيد . زنده ، سخن مي گويد ، محبت مي كند ، فعال است ، زندگي مي بخشد ، تغيير مي دهد و دگرگون مي كند . زنده ، مي بيند ، مي شنود ، مي خواهد و اراده مي كند ، آيا خالق و معبود شما زنده است ؟ ...

پروردگار تبارك و تعالي هر لحظه با مخلوقات خود سخن مي گويد و از اين طريق آنان را پاك و هدايت مي كند ، قدرت و زندگي مي بخشد و محبت و نوازش مي كند ... خداوند با ( به ظاهر ) پست ترين و برترين مخلوقات خويش يكسان سخن مي گويد ... شنيدن اين كلام سرچشمه ي شور و شادي و لذت و آرامش است . اين كلام نيرو دهنده و رهاننده است ... در وحي بسته شد اما آيا در الهامات الهي نيز بسته شد ؟! ... آنان كه خداوند را چنين زشت و خشن براي انسان ها به تصوير كشيده اند از عشق ، تهي گشته اند و آن كه از عشق خالي باشد ، هستي را نمي بيند و آنچه مي بيند گمان و توهمات خودش است ...

اگر چيزي نمي شنويد و نمي بينيد نه اينكه نيست و يا نبايد باشد . بلكه اين شماييد كه نمي بينيد و نمي شنويد. اين نقص شماست نه خداوند ... در زندگي به كجا گوش سپرده ايد ، متوجه كه هستيد ، در اشتياق چه به سر مي بريد ، به كجا خيره شده ايد ، همان صدا را مي شنويد و همان را مي بينيد كه به سويش متوجه و مدام در حركتيد .

به نقل از کتاب جریان هدایت الهی

« پايان و آغازي ديگر »

homa1378 — Sat, 27 Oct 2007 14:22:18 GMT

به پايان آمد اين دفتر

حكايت همچنان باقيست

دوستان عزيز

براي هميشه از كنارتان مي روم

وبلاگ نويسي هم نتوانست براي مدت زيادي مرا جذب خودش كند ...

اما

احتمالا اين وب لاگ را به كسي مي سپارم كه با او بيش از من حرف خواهيد زد و

يكديگر را بيشتر باور خواهيد كرد و

براي هم مفيدتر خواهيد بود

« گنجشکک من اينجا هم کمتر پرواز تو را باور کردند

می روم تا شاید در جایی دگر ... »

معصومان ! نه نه نه . . . همگان

خدا حافظتان

« ربنا ... »

homa1378 — Fri, 14 Sep 2007 09:16:18 GMT

از عرش صدای ربــــــــــــنا مي آيد

آواي خوش خــــــدا خــــــدا مي آيد

فرياد كه درهـــاي بهشت باز كنيد

مهمان خـــــدا سوي خــــدا مي آيد

« التماس دعا »

« عمو شايان »

homa1378 — Tue, 14 Aug 2007 10:01:18 GMT

واااي خداي من !

چه خوب شد من دنيا اومدم .

چقدر ذوق مي كنم وقتي مي بينم اين همه آدم خوب و اين همه مهربوني توي دنيا وجود داره .

باور نمي كنين ؟ چرا ... باور كنين .

مثلا يكي از اين آدمهاي خوب عمو شایان عزيزم ، ترانه سراي كشورمونه كه محبت كرده و براي من يك قطعه شعر سروده .

يكي ديگش هم خود شما هستين كه به وب من سر مي زنين و نظر میدین.

همه تونو دوست دارم قده يه آسمون .

اين هم از شعر عمو شايان خوب و دوست داشتنيم

كه تقديم مي كنم به همه ي شما عزيزان .

اسم قشنگ تو هما تویی پری قصه ها

تو خوبی و شیرین زبون گیسو کمند و مهربون

گل گلی یه پیرهن تو ستاره ها رو تن تو

واسه عمو قصه بگو قصه بی غصه بگو

قاصدکی رو فوت کن و تا ابـــرا دنبالش بــدو

داره پیش خدا می ره یا الله بدو تو هم برو !

عمو شایان دوست داره قد هزار تا آسمون

دل عمو رو نشکن و تا همیشه پیشش بمون

« من از تاب خودم آموختم كه ... »

homa1378 — Wed, 08 Aug 2007 09:16:18 GMT

:: به عنوان جايزه ي ممتاز شدنم اصرار مي كردم كه پدرم برام تاب بخره .

بالاخره او هم قبول كرد .

روز اولي كه تاب را وصل كرد ، كلي ذوق كردم .

پريدم روي تاب و همين جور كه روش وايساده بودم ، داشتم لاي در اتاقم تاب مي خوردم .

كم كم اوج گرفته بودم و خوش حالي مي كردم كه يك دفعه صداي عجيبي آمد و بعدش حس كردم كه سرم منفجر شد .

صداي خنده ي من و مادرم كه مشغول تماشاي تاب بازي كردن من بود توي اتاق پيچيد .

ماه و ستاره هاي كوچولو داشتن جلوي چشام برق مي زدن و دور سرم مي چرخيدن كه يه آن احساس كردم « سرم خورد به سنگ ! » تا من بفهمم ؛

ديگر به چيزهاي دنيايي و خواسته هاي زودگذر اين قدر نچسبم .

( به نقل از دوست عزيزم سپنتا )

و همینطور دیگر هوس تند رفتن به سرم نزند . کمربند ایمنی هم فراموش نشه !!!

« نصف آدم ! »

homa1378 — Sat, 04 Aug 2007 20:59:18 GMT

:: داشتم فكر مي كردم كه اين بار براي پست جديدم چي بنويسم .

يكدفعه به ذهنم رسيد كه از ديگران بپرسم : من كيم ؟

نه ! منظورم اسم و فاميل و سن و ... نيست .

اينكه اصلا آدم كيه ؟

مثل شعر چهار خونه كه مي گه :

گاهي وقتها صد تا آدم ، نصف آدم هم نمي شه .

اون آدم ، رو شما مي دونيد كيه ؟

اگه مي دونيد به من هم بگوييد . شايد جواب سوالم رو پيدا كنم .

من كيم ؟

« من و اين همه لطف دوست »

homa1378 — Thu, 02 Aug 2007 14:32:18 GMT

:: خدايا ! شكرت . شكرت هنوز هم كساني هستند كه به جوجه هاي زرد مخملي دونه مي دهند !

دوستان خوبم !

ستاره جان، ناتاشا جان ، سپنتا جان ، مهدي جان ، سارا جان ، رضا جان، بهزاد جان و مهرداد جان

وقتي مي خواستم شروع به نوشتن كنم مادرم به من گفت كه اگر كسي براي نوشته هايت نظر نداد نااميد نشو چون از تو بزرگترها هم هستند كه با مطالب نسبتا خوبشان حتي يك نظر هم از ديگران دريافت نمي كنند .

اما حالا ...

مي خواهم از ته قلبم تشكر كنم از شما دوستان نازنينم كه به من اميد داديد .

اميد حركت و ادامه دادن .

ديگر از پاهاي كوچك و لرزانم نمي ترسم چون آغوش پر از مهر شما را گشوده به روي خودم ديدم . پس با گامهايي استوارتر به ديدارتان مي شتابم و روي چون ماهتان را از دور ميبوسم و باز هم :

خدا را شاكرم

به خاطر باز كردن آغوشي ديگر از مهرباني هايش.

دوستتان دارم .

« روز پدر »

homa1378 — Fri, 27 Jul 2007 15:37:18 GMT

:: روز پدر مبارک .

راستی چند نفر از ما مطمئنیم که پدرمون ازمون راضیه ؟

پدر عزیزم امیدوارم از من راضی باشی .

کاشکی که صد ساله شی .

نه ! صد و بیست ساله شی .

نه ! صد و بیست سال کمه . همیشه زنده باشی !

یک سبد تقدیم به تو که بهترینی . پدر عزیزم دوستت دارم تا همیشه .

« من و تفکر الاغ »

homa1378 — Sat, 21 Jul 2007 13:53:18 GMT

:: یک بار از مادرم شنیدم که می گفت اگر ( دور از جون شما ) یک الاغی یک بار توی چاله ای بیفتد بکشن اش دیگر از اونجا رد نمی شه اما ما آدمها گاهی اوقات ( باز هم دور از جون شما ) صد دفعه یک اشتباهی را انجام می دهیم و به جای چاله توی چاه می افتیم اما باز هم درس عبرت نمی گیریم .

حالا به نظر شما اگر من بخواهم مانند ( صد دور از جون شما ) الاغ یا حتی از اون بدتر نباشم این اول نوجوانی باید چکار کنم ؟ شما چه تجربه ای دارید که به من کمک می کند تا قبل از افتادن توی چاله چشمهایم را باز کنم و چاه را از راه بشناسم ؟ ممنون می شوم اگر جوابم را بدهید :: فعلا